به گزارش پایگاه خبری مفاز، در نگاهی کلی می توان گفت این معنویت های ضد معنویت چند ویژگی شاخص دارند:
فردمحوری و نفی حقیقت مطلق: عرفان نوظهور معمولاً بر محور انسان و تمایلات او بنا می‌شود و الوهیت یا حقیقت متعالی را در سطح انسان فرو می‌کاهد. مثلاً به‌جای تأکید بر خداوند متعال و تلاش برای نزدیکی به او، بر «خود» یا «نیروی درونی فرد» تمرکز می‌کند. این خودمحوری، به دوری انسان از تعالی واقعی و گرفتار شدن او در چرخه‌ای از نادانی می‌انجامد.
وعده‌های آسان و سطحی: چنین مکاتبی اغلب مسیرهای دشوار و حقیقی معنویت را رها کرده و وعده‌هایی فریبنده، همچون دست‌یابی سریع به آرامش یا کشف حقایق هستی بدون هیچ تلاشی را ارائه می‌دهند. این نوع نگاه، انسان را از حقیقت وجودی‌اش دور کرده و به سطحی‌نگری هدایت می‌کند.
فقدان پشتوانه معرفتی: عرفان‌های نوظهور معمولاً یا فاقد ریشه‌های فلسفی و معرفتی عمیق هستند یا از اندیشه‌های دینی و الهی سوء‌استفاده کرده و آن‌ها را مطابق اغراض خود تفسیر می‌کنند. واژگان فریبنده و اصطلاحات عوام‌پسند جای علوم و معارف دقیق عرفانی را می‌گیرند.
