بهائیت؛ از مرکزیت حیفا تا جاسوسی در جنگ رمضان
اولین پیام حضرت آیتالله سیدمجتبی حسینی خامنهای رهبر معظّم انقلاب اسلامی
نشست نقد و بررسی فرقه ضاله بهائیت و تفکر انحرافی انجمن حجتیه روز گذشته با حضور حجتالاسلام امیدعلی صوفی در دانشگاه سیستان و بلوچستان برگزار شد.
فرقه ها بنیان خانواده را هدف گرفته اند
دشمن با فرقههای نوظهور، سبک زندگی را تغییر میدهد
کرسی آزاد اندیشی بررسی عملکرد بهائیت در جنگ ترکیبی ۱۲روزه
وقتی تورات بهانه ای برای ظلم می شود!
دشمن ترین دشمنان شما در قرآن چه کسانی هستند؟
یادداشت/حمایت فراماسونری و غرب از فرقههای انحرافی
نظر برخی دانشمندان جهان درمورد امام حسین (ع)
قرآن؛ معیار حق و باطل در برابر تروریسم
همه چیز با یک پیشنهاد ساده شروع شد…
یادداشت/بهائیت و شکست در برابر تبلیغات اسلامی
نوری در تاریکی؛ عرفانی کاذب از جنسِ عرفانِ بدلی…
یکی از مهمترین محورهای این کتاب، نقد و بررسی دلایل عقلی و نقلی انجمن حجتیه برای انکار ولایت فقیه است. نویسنده با ارائه دلایل منطقی، نشان میدهد که این جریان از مسیر اصلی اسلام خارج شده است. . در صورتی که ما تشکیل حکومت اسلامی را مشروع ندانیم، عملاً جامعه را در هرج و مرج و بیعدالتی رها کردهایم. همانطور که در متن کتاب نیز اشاره شده، «تأمین مصالح فردی و اجتماعی بشر، حفظ نظام و جلوگیری از هرج و مرج، ایجاب میکند که حکومت اسلامی تشکیل شود.» . این یک اصل عقلانی و بدیهی است که انجمن حجتیه با نگاهی ظاهرگرا و انحرافی، آن را نادیده گرفته و در عمل به سمت وابستگی به طاغوت و مخالفت با انقلاب اسلامی حرکت کرد.
نویسنده کتاب «انجمن در میان ما» در آئین رونمایی این اثر گفت: انجمن حجتیه امروز نیروهای مذهبی ضدانقلاب یا بیتفاوت نسبت به تحولات کشور تربیت میکند و این بیتفاوتی به معنای کنارهگیری از دفاع از نظام در بزنگاههاست.
ظهر امروز، سوم اسفندماه همزمان با سالروز صدور پیام تاریخی منشور روحانیت از سوی حضرت امام خمینی(ره)، از کتاب «انجمن در میان ما» در مشهد رونمایی شد؛ اثری مستند که به روایت تجربههای دستاول اعضای جداشده از انجمن حجتیه میپردازد.
در این کارگاه تخصصی که با هدف روشنگری و پاسخگویی به سؤالات پرسنل این دانشگاه تشکیل شد، محورهای فکری، تاریخی و اجتماعی این جریانهای انحرافی مورد تحلیل و واکاوی قرار گرفت.
انجمن حجتیه از ابتدا بخش عمدهای از فعالیت و تحلیل خود را بر مقابله با بهائیت متمرکز کرد؛ جریانی که در مقطع تاریخی خود، نفوذ و اثرگذاری واقعی داشت. اما این تمرکز، بهتدریج چنان پررنگ شد که سایر تهدیدهای جدیِ پیشِ روی اسلام و تشیع، در حاشیه قرار گرفتند. نتیجه، شکلگیری نوعی دشمنشناسی بود که بیش از آنکه جامع باشد، تکبعدی شد.
انتظار فرج در مکتب شیعه، مفهومی فعال، مسئولیتمحور و زمینهساز برای اقامهٔ حق و عدالت است؛ مفهومی که در گفتمان رسمی جریان حجتیه، به قرائتی منفعل، سیاستگریز و ضدکنش اجتماعی تقلیل یافت.
عاشورا تنها یک واقعه تاریخی نیست؛ بلکه فریادی است علیه سکوت، بیتفاوتی و انفعال. در حالی که خون امام حسین(ع) و یارانش برای زنده نگه داشتن حقیقت بر زمین جاری شد، انجمن حجتیه با تفسیری منفعلانه و سکوت در برابر ظلم، راهی دیگر را برگزید؛ راهی که بیش از آنکه به روح عاشورا نزدیک باشد، به تماشای بیعمل شباهت دارد. این موشن رسانهای، پرسشی جدی را مطرح میکند: آیا میتوان عاشورا را فهمید و در عین حال به بیتفاوتی تن داد؟
امام در پاسخ به استعلام آیت الله امامی کاشانی پیرامون انجمن حجتیه میفرمایند: « آنها را من تایید نمیکنم. آنها از نظر بینشی انحراف دارند و معتقدند که در زمان غیبت امام زمان نمیشود تشکیل حکومت داد.» و ادامه میدهند که: «انجمن قابل اصلاح نیست.»
سیاستگریزی انجمن حجتیه، فقط یک انتخاب شخصی یا یک برداشت دینی نبوده و نیست؛ بلکه یک الگوی فکری بود که با فاصلهگرفتن از سیاست به خصوص در دوران پهلوی، عملاً میدان را به قدرتهای بیتعهد سپرد.