بررسی متون تاریخی نشان میدهد که جریانهای انحرافی صوفیه، بابیه و بهائیت، در یک نقطه کلیدی با هم مشترک هستند: «نفی امامت و ولایت»
بر اساس متن کتاب، آغاز قطبیت جنید بغدادی با امامت حضرت عسکری (ع) مصادف بوده است. اما فرقههای انحرافی، نه تنها امامت امام زمان (عج) را
نپذیرفتند، بلکه با ادعاهای باطلی مانند «نیابت» و «ظلیت»، خود را در جایگاه امامان (ع) نشاندند.
به عنوان مثال، «علی محمد شیرازی» (باب) و «غلام احمد قادیانی» (بنیانگذار قادیانیت) هر دو در ابتدا ادعای «نیابت» کردند، اما سپس پا را فراتر
گذاشته و مدعی «پیامبری» و حتی «خدایی» شدند! این یک الگوی تکرارشونده در تاریخ انحراف است.
