برخلاف تصویر ساده‌زیست و زاهدانه‌ای که معمولاً از اقطاب صوفیه ارائه می‌شود، اسناد تاریخی چهره‌ای متفاوت از نورعلیشاه ثانی را نمایان می‌کنند.
بر اساس منبع ذکر شده در تصویر، کیوان قزوینی صراحتاً می‌نویسد که نورعلیشاه «اهل درک حال مردم نبود». این عدم درک، در تعاملات مالی او با مریدانش نمود پیدا کرد. طبق این سند، او «قریب صدهزار تومان به بهانه‌های مختلف (سهام شرکت، قنات و…) از مریدان گرفت.»
این مبلغ که برای آن زمان ثروتی عظیم محسوب می‌شد، نه تنها گرهی از کار مریدان فقیر باز نکرد، بلکه سرنوشتی تلخ داشت: «او مرد و پول‌ها به ورثه رسید و دست مردم کاغذ پاره ماند.»
(منبع ذکر شده در سند: کتاب بهین سخن، کیوان قزوینی، ص ۱۲۸)
پایان‌بندی:
این اسناد، زاویه‌ای تاریک از دوران قطبیت او را آشکار می‌سازد که در آن، جایگاه معنوی ابزاری برای فشار اقتصادی بر پیروان و انباشت ثروت شده بود.
