دوازدهم آبان ۱۴۰۱ سالروز شهادت روح الله عجمیان در ماجرای اغتشاشات، به دست عده ای از اغتشاشگران است. در میان این افراد فریب خورده نام یکی از اعضای منتسب به دراویش گنابادی نیز دیده می شود. در حقیقت ماجرای حمید قرهحسنلو، پزشک و عضو طریقت گنابادی، یکی از پروندههای پرحاشیه در جریان اعتراضات ۱۴۰۱ ایران است. او به مشارکت در قتل شهید روحالله عجمیان متهم شد و پس از لغو حکم اعدام، به ۱۵ سال حبس و تبعید محکوم گردید. اما آنچه این پرونده را فراتر از یک موضوع قضایی میبرد، ادعای درویشی و رفتارهای پس از محکومیت اوست.
قرهحسنلو نهتنها در جریان یک قتل فجیع حضور داشته، بلکه پس از محکومیت، از زندان بیانیههایی با محتوای ضد نظام منتشر کرده و حتی در نامهای به رضا پهلوی، خواستار براندازی و رهبری دوران گذار شده است. این رفتارها، بهویژه از کسی که خود را پیرو طریقت عرفانی میداند، پرسشهای جدی درباره صداقت در ادعا و مرزهای اخلاقی و معنوی مطرح میکند.
حال چگونه ممکن است فردی با چنین وابستگی معنوی، در قتل یک انسان بیدفاع مشارکت کند و سپس با بیانیههای سیاسی تند، مسیر تقابل با نظام را در پیش گیرد؟ این تناقض نهتنها اعتبار فردی او را زیر سؤال میبرد، بلکه سکوت طریقت در برابر این رفتارها نیز جای تأمل دارد.
به راستی عدم واکنش رسمی از سوی بزرگان و مسئولان طریقت گنابادی نسبت به اقدامات قرهحسنلو، بهویژه پس از انتشار بیانیههای تحریکآمیز، نشانگر چیست؟! در حقیقت اگر طریقتی مدعی سلوک و اخلاق است، باید در برابر انحرافات اعضای خود موضعگیری کند.
