به گزارش پایگاه خبری مفاز، معنویت آری یا نه؟ کدام معنویت آری و کدام نه؟
توجه به آثار معرفتی، سیاسی و اجتماعی معنویت ها بسیار مهم است.
اگر به صورت کلی و از جنبه معرفت شناسی مکاتب مهم دنیا را که ادعای معنویت بخشی و معرفت بخشی دارند بررسی کنیم به سه مکتب اصالت رنج، اصالت لذت و اصالت کمال و رشد می رسیم. البته مکاتب گوناگون دیگری هستند اما می توان آن ها را به نحوی به این مکاتب مرتبط دانست.
کلید فهم هندوئیسم و بودائیسم و عرفان هندویی در فهم کلمه اصالت رنج است. از سویی مکاتب غربی و سکولار ارزش های غرب را دنبال می کنند و نام آن را ارزش مدرن می گذارند که تمام مبنای آن بر اساس اصالت لذت است.
عنی یکطرف اصالت رنج که البته به مرور در حال استحاله شدن است و به سمت اصالت لذت پیش می رود ( اگر آموزه های انحرافی امثال اوشو، آموزه های یوگا و… را نیک بنگریم متوجه می شویم که عرفان هندویی نیز دچار التقاط و انحراف شده و به اصالت لذت رسیده است) و سمت دیگر نیز خود اصالت لذت است که فقط لذت بدن، شراب، سکس و… را مهم می داند و برای امور معنوی انسان برنامه ای بی نقص ندارد.
اما معنویت اسلامی که معنویت کمال طلب است نه تنها به لذت مشروع که در نتیجه آرامش بیشتری به انسان می دهد اهمیت می دهد، که گاه برای برخی امور رنج را هم در لابه لای برنامه های خود برای رسیدن به کمال و رشد قرار داده است( مانند سفر اربعین، بیداری در نیمه شب و…). این کامل و جامع بودن و توجه به هر دو جنبه روح و جسم انسان مکتب معنوی اسلام را متمایز و برتر از مکاتب شرق و غرب قرار داده است.. این فرهنگ و این اصالت انسان را به تکامل و ترقی می رساند.
