فرقه متصوفه بر این عقیده است که مرید باید سکوت کند و دم برنیاورد تا خودش به مقامی برسد که اعمال، رفتار و گفتار شیخ را درک کند. زرین‌کوب در این رابطه می‌نویسد: «خضرِ همیشه زنده از نظر صوفیان، نمونه‌ی اعلای آن معلم روحانی است که علم او را نمی‌توان به کمک کلمات تعلیم کرد، بلکه متعلم باید آن را فقط به تجربه‌ی شخصی خود بیاموزد.»
دلیل این که حضرت خضرنبی، موسی (علیه السلام) را مطلقاً از سؤال کردن منع کرد، بدین معنی بود که نمی‌توانست همه‌چیز را توضیح دهد و شاگرد می‌بایست منتظر می‌ماند تا چشم باطن خودش باز شود.
این گونه اعمال سردمداران فرقه به این دلیل است که اقطاب و مشایخ ناتوان از پاسخ‌گویی در مورد عقاید، کردار و گفتار خویش به مریدان هستند و به این وسیله با بهانه کردن جریان ملاقات این دو بزرگوار و قراری که بر سکوت مرید در برابر مراد و پیر گذاشته شد، از بار مسئولیتی که در برابر مریدان و دراویش بر عهده دارند، شانه خالی می کنند و مریدان را در ورطه گمراهی قرار می دهند.
antisect
