تله‌ ونجلیست‌ها از نمای نزدیک‌تر

به گزارش پایگاه خبری مفاز، مسیحیان صهیونیستی از اولین و شاید بیشترین گروه هایی هستند که توانسته اند از ابزار تلویزیون برای تبلیغ اعتقاداتشان استفاده کنند به گونه ای که ده ها کانال تلویزیونی به زبان های مختلف در سراسر دنیا پای صحبت های تله ونجلیست ها (Televangelist) یا کشیشان تلوزیونی می نشینند و با آموزه های مسیحیت لوتری آشنا می گردند.

مسیحیان اونجلیستی که قبل از جنگ جهانی دوم به مسیحیان بنیادگرا معروف بودند از سال ۱۹۶۰ در امریکا با استفاده از فضای رسانه ای تلویزیون توانستند بیش از صد برنامه را در مدت زمان کوتاهی از آن خود کنند و طبق برخی آمارهای رسمی در سال ۱۹۸۲ نزدیک به ۱۴۰ میلیون نفر به عنوان پیروان مسیحیت صهیونیسم در امریکا شناخته می شدند؛ این درحالی بود که در سال ۱۹۷۵ میلادی این جمعیت ۱۳۱ میلیون نفر بوده است و این رشد ۹ میلیونی در حدود ۷ سال نشان از موفقیت تله ونجلیست ها یا کشیشان مسیحی در آمریکا دارد.

در گذر زمان فعالیت های کلیسای لوتری به جغرافیای امریکا محدود نشد و پس از گذشت مدتی رشد شبکه های تلویزیونی مسیحیت صهیونیستی در کشورهای مختلف نشان از هدف گزاری عمیق سران این فرقه برای نفوذ ایدئولوژیک در جوامع دیگر داشت.

قطعا جوامع و کشورهای اسلامی از جمله ایران بعد از انقلاب ۱۹۷۹ م از اهداف مهم رسانه های اونجلیستی بودند که تلاش های خود را برای نفوذ فکری در این سرزمین ها از طریق برنامه های تلویزیونی شروع کرده اند.

هم اکنون این شبکه های تلویزیونی با محوریت شبکه های سِوِن «هفت»، نجات، محبت و ست سون پارس و… برای ایرانیان فعالیت می کنند.

کشیشان در این شبکه ها با ترویج اباحه گری به دنبال جذب بینندگان به سمت برنامه های تلوزیونی هستند و در ادامه با استفاده ازابزارهایی همچون القای شبهات علیه اسلام و عملکرد برخی از مسلمانان، نفی شریعت و آزادی های بی حد و حصر، شفای بیماران، نجات از اعتیاد و ترویج مراجعه به انجمن معتادین گمنام و… سعی می کنند بدون حضور در کشور وابستگان فکری و ایدئولوژیک خود را افزایش دهند.

باید دانست در قانون اساسی جمهوری اسلامی ایران مسیحیان ارمنی و آشوری جزء اقلیت های رسمی به شمار آمده و در مجلس شورای اسلامی دارای نماینده هستند، اما اوانجلیست ها که از مسیحیان پروتستانی به شمار می آیند و کلیساهای ایران مخالف مبانی آن ها بوده و آن ها را به رسمیت نمی شناسند؛ از اقلیت های رسمی به شمار نیامده و دارای کلیسا و نماینده در مجلس نیستند؛ لذا به تشویق تلویزیون های مربوط به آن ها دست به تأسیس کلیساهای خانگی زده اند که با توجه به مشکلات امنیتی ایجاد شده توسط بسیاری از این کلیساها در ساماندهی اغتشاشات سال های اخیر، هرگونه راه اندازی این جلسات خانگی غیر قانونی به حساب می‌آید.