به گزارش پایگاه خبری مفاز، به نظر می‌رسد هدف از ارائه این برنامه آموزشی متحد کردن برنامه های درسی در کل این کشور پهناور و تقویت میهن پرستی در مراکز مذهبی هیمالیا در نزدیکی مرز هند با چین است.
هند که محل برپایی بسیاری از صومعه های باستانی به عنوان زادگاه بودیسم است، در دهه ۱۹۵۰ با هجوم تبتی ها مواجه شد که این هجوم منجر به تأسیس بسیاری از مؤسسات جدید مذهبی و آموزشی برپایه بودیسم چینی شد، اما اکنون هند به دنبال جدا کردن آموخته های مذهبی از نفوذ چین است.
مالینگ گومبو، کمیسر بودایی حزب حاکم بهاراتیا جاناتا گفت: «ما در تلاش هستیم تا هویت هندی را از طریق آموزش همراه با بودیسم تلقین کنیم تا مطمئن شویم که چین هرگز نمی تواند صومعه های ما در هیمالیا را کنترل کند. هزاران کودکی که در صومعه‌های دورافتاده زندگی می‌کنند و در حال تحصیل هستند، مستحق آموزش هستند که باید توسط هند به رسمیت شناخته شود.»
حدود ۶۰۰ صومعه پراکنده در سراسر ایالت های شمالی سیکیم، هیماچال پرادش، اوتاراکند، و مناطق جامو و کشمیر و لاداخ در چهار نوع سنت بودایی تبتی و هندی آموزش می دهند.
این مدارس همچنین مواد درسی مدرن و انگلیسی را تدریس می کنند، اما دوره ها خارج از برنامه آموزشی ملی هند است که هدف آن ایجاد هویتی فراگیر از مجموعه زبان ها و مذاهب این کشور بزرگ است.
گفتنی است در سال ۱۹۵۹ و پس از قیام ناموفق علیه حکومت کمونیستی مائو در چین «تنزین گیاتسو» چهاردهمین دالایی لاما در سن ۲۳ سالگی به همراه هزاران تبتی دیگر به هند گریخت. پکن اصرار دارد که جانشین او را خودش انتخاب خواهد کرد، اما دالایی لاما گفته است که هر جانشینی که چین معرفی کند مورد احترام قرار نخواهد گرفت. چین دالایی لاما را که در سال ۱۹۸۹ به خاطر زنده نگه داشتن آرمان تبت برنده جایزه صلح نوبل شد، به عنوان یک جدایی طلب معرفی می کند.
