در حالی که افکار عمومی جهان آفریقا را بیشتر با فقر، بحران‌های زیست محیطی و منازعات قومی می‌شناسد، واقعیتی کمتر دیده شده در حال شکل‌گیری است:
نفوذ سازمان یافته و چندلایه تشکیلات بهائی در ساختارهای اقتصادی، سیاسی و بین‌المللی قاره سیاه؛ نفوذی که نه با تبلیغ آشکار مذهبی، بلکه با شرکت‌های چندملیتی، نشست‌های رسمی و شبکه‌سازی در سطوح عالی قدرت پیش می‌رود.
تشکیلات ضاله بهائیت سالهاست آفریقا را نه صرفاً یک میدان تبلیغ مذهبی، بلکه پروژه‌ای راهبردی و بلندمدت تعریف کرده است.
در مرحله نخست، بهائیان با عناوینی چون «اقدام برای خدمت» و معمولاً پس از پایان آموزش‌های موسوم به «طرح روحی» به کشورهای آفریقائی اعزام شدند.
این حضور در ظاهر آموزشی و اجتماعی بود، اما در عمل مأموریتی تشکیلاتی را دنبال می‌کرد: کادرسازی، شناسائی بسترهای محلی و ایجاد شبکه‌های اولیه نفوذ.
در سال‌های اخیر اما این روند وارد فاز تازه‌ای شده است؛ فازی که دیگر به فعالیت‌های خرد اجتماعی بسنده نمی‌کند و مستقیماً نخبگان اقتصادی، سیاسی و تصمیم‌سازان رسمی را هدف گرفته است.
آن چیزی که مسلم است تشکیلات صهیونیستی بهائیت جاده صاف کن کشورهای غربی و صهیونیست در کشورهای هدف می باشند و در حقیقت بهائیت بستر سازی می کند تا صهیونیست ها بهتر بتوانند منافع نامشروع خود را دنبال نمایند.
