به گزارش پایگاه خبری مفاز، فعالیت‌های تشکیلات فرقه ضاله بهائیت در آلمان با توجه به ظرفیت‌های محلی، پیشرفت‌های قبلی و اهداف تعیین شده، برنامه ریزی و اجرا می‌شود.
اقدامات اصلی تشکیلات بهائی در آلمان شامل موارد زیر است:
۱- مشارکت فعال در رویدادهای بین ادیانی و بین مذهبی (رویکردی که در بسیاری از کشورها توسط بهائیان دنبال می‌شود)
۲- تمرکز ویژه بر برنامه‌های جوانان با محوریت موضوعاتی مانند دعا، تأثیر نماز، خدمت به جامعه و روحیه فداکاری
۳- برگزاری کنفرانس‌ها و همایش‌های متنوع با موضوعات گوناگون
۴- تشویق بهائیان به همکاری با گروه‌های اجتماعی و نهادهای دولتی
۵- سازماندهی مراسم جمعی عبادی از جمله جلسات دعا و نیایش و برنامه‌های افطاری
۶- توجه ویژه به برگزاری کلاس‌های آموزشی کودکان (از برنامه‌های ثابت در تمام کشورها)
۷- حفظ پویائی و فعالیت معبد بهائی در آلمان
۸- ترتیب برنامه‌های خانوادگی و اجتماعات دوستانه
۹- تأکید بر فعالیت‌های محله محور و مشارکت‌های اجتماعی
۱۰- توسعه فعالیت‌ها در فضای مجازی و سازماندهی برنامه‌های دیجیتال
۱۱- بهره‌گیری از هنر و رسانه‌های هنری در راستای اهداف تشکیلاتی
این اقدامات نشان دهنده رویکرد چند بعدی تشکیلات بهائی در آلمان است که هم‌زمان به ابعاد معنوی، اجتماعی، فرهنگی و آموزشی توجه دارد.
برنامه ریزی‌های انجام شده عمدتاً در چارچوب استراتژی‌های کلان تشکیلات و با توجه به شرایط خاص جامعه آلمان طراحی و اجرا می‌شوند.
لازم به ذکر است است که روشنگری های افرادی مثل آقای فرانچسکو فیچیکیا محقق آلمانی ضربات اساسی به حیثیت تشکیلاتی بهائیت در آلمان وارد کرده است. فرانچسکو فیچیکیا (زاده ۱۹۴۶ در بازل سوئیسFrancesco Ficicchia) نویسنده‌ای آلمانی زبان است. او در دهه هفتاد، عضو جامعه بهایی سوئیس شد. او در سال ۱۹۷۴، انصراف خود از جامعه بهایی را پس از ۳ سال عضویت در آن جامعه به طور رسمی اعلام می‌کند. از آن به بعد، او به نزاعی آشکار با جامعه بهائی و مقامات عالیش وارد می‌شود. او بعد از آن چندین مقاله و در نهایت کتابی در نقد جامعه بهایی، موسسات اداری جامعه بهائی و اعتقادات آن‌ها می‌نگارد.
هرمان رومر، محقق و نویسنده مسیحی دیگر در آلمان، در اشتوتگارت آلمان متولد شد. او در جوانی با فعالیت‌های تبلیغی بهائیت آشنا شد و مشغول تحقیق و مطالعه دربارۀ آن شد. رومر اثری تحقیقی و فاخر در حوزۀ بابیه و بهائیه نوشت و توانست زوایای تاریک آن را خصوصاً در اروپا، روشن نماید. او بابیت و بهائیت را نه یک دین الهی، بلکه یک فرقه سیاسی- مذهبی خطرناک معرفی می‌کند که رهبران آن برای رسیدن به اهدافشان از حربۀ خشونت و ترور و حذف فیزیکی مخالفان استفاده کردند.
رومر تاریخ و کتاب‌های بهائیه را تحریف‌شده می‌داند و معتقد است متون و آموزه‌های رهبران بهائی باتوجه‌به تحولات روز بازنگری شده و سانسور و اصلاح می‌گردد. او ضمن بیان تاریخ بهائی و اختلاف‌های ایجادشده بین مدعیان رهبری، معتقد است که حقوق قانونی و شرعی صبح ازل را برادر قدرت‌طلبش غصب کرده و ربوده است. او ضمن معرفی کتاب اقدس (کتاب مقدس بهائیان)، معتقد است که متن کامل کتاب به دلائل مختلف از دید بهائیان و غیربهائیان، پنهان شده است. رومر برای پیامبر بهائیان عصمت قائل نیست و معتقد است که اشتباهات زیادی را در زمان رهبری خود مرتکب شده است.
به علاوه، این سخن را که بهاءالله مدت ۴۰ سال در حبس و تبعید بوده است، کاملاً بی‌اساس می‌داند. همچنین، هرمان رومر معتقد است که بهائیان در جریان انقلاب مشروطه ایران، با شعارهای جهان‌وطنی آرمانگرایانه غیرواقعی، به علائق ملی و منافع ایرانیان خیانت کردند.
