به گزارش پایگاه خبری مفاز،فشار بر بازیگران، نویسندگان و کارگران پشت‌صحنه برای سکوت، به شکل تعلیق، اخراج، حذف از پروژه‌ها و حتی افزودن به فهرست سیاه؛ روندی است که بیش از آنکه به اصول هنری وفادار باشد، منطبق بر منافع ژئوپلیتیکی خاص است.
ده‌ها نفر از کارکنان در سطوح مختلف دنیای هنر و سرگرمی به میدل‌ایست‌آی گفته‌اند که به دلیل اظهارنظر درباره جنگ اسرائیل علیه غزه که از اکتبر ۲۰۲۳ تاکنون بیش از ٦٢ هزار قربانی گرفته، با مجازات‌هایی مواجه شده‌اند.
این استدلال که دنیای سرگرمی — از جمله هالیوود — پشت به آزادی بیان و پشتیبانی از مردم ستمدیده کرده، اوایل امسال به‌روشنی نمایان شد، آن‌گاه که «آکادمی علوم و هنرهای سینما» از محکوم‌کردن حمله به فیلم‌ساز فلسطینی برنده اسکار، حمدان بلال، خودداری کرد.
در فوریه، نیروهای اسرائیلی در کرانه باختری اشغالی، بلال، یکی از کارگردانان مستند برنده اسکار سرزمین دیگری نیست را مورد ضرب و شتم قرار دادند و بازداشت کردند — حمله‌ای که همکار کارگردان او، باسل عدرا، آن را احتمالاً «انتقام‌گیری از ما بابت ساخت این فیلم» توصیف کرد.
باوجودآنکه آکادمی تنها چند هفته پیش‌ازاین اتفاق، به پروژه بلال جایزه اسکار داده بود، از محکوم‌کردن اقدام اسرائیل خودداری کرد و تنها بیانیه‌ای مبهم صادر کرد درباره «گزارش‌هایی از خشونت» علیه بلال، و در آن خشونت از این نوع را «در هر نقطه‌ای از جهان» محکوم کرد.
چند هفته بعد، گزارش‌هایی منتشر شد مبنی بر اینکه مدیران رده‌بالای استودیوهای فیلم‌سازی تلاش کرده‌اند صدای ریچل زگلر، ستاره فیلم سفیدبرفی، را خاموش کنند؛ به دلیل توییتی در آگوست ۲۰۲۴ که در آن نوشته بود: و همیشه به یاد داشته باشید، فلسطین را آزاد کنید.
گزارش‌ها حاکی از آن بود که امتناع زگلر از پس‌گرفتن این اظهار همبستگی، خشم تهیه‌کنندگان فیلم را برانگیخته است. آنان کمپینی عمومی علیه او به راه انداختند و عملکرد ضعیف فیلم در گیشه را به گردن زگلر انداختند.
تلاش‌ها برای خاموش‌کردن صدای بلال و زگلر، تنها دو نمونه از این رویکرد هستند که چگونه صاحبان قدرت در صنایع هنری و سرگرمی آمریکا، با حامیان جنگ اسرائیل همکاری می‌کنند تا سکوتی مصنوعی درباره آنچه اکنون چندین کشور و بسیاری از نهادهای بین‌المللی حقوق بشری و کارشناسان به‌عنوان نسل‌کشی توصیف می‌کنند، ایجاد کنند.
سهولتِ ایجاد فضای ترس و سرکوب در صنعتی که ظاهراً وقف آزادی و خلاقیت در بیان است، نشان می‌دهد که این صنعت، همان قدر که در پرورش خلاقیت مؤثر است، در پیشبرد سرکوب نیز کارآمد است.
از میان ده‌ها نفری که میدل‌ایست‌آی با آن‌ها گفت‌وگو کرده، برخی در فیلم‌های معروف ابرقهرمانی و ژانر وحشت نقش‌های مهم داشته‌اند، و برخی دیگر در مجموعه‌هایی از شبکه‌هایی چون اچ‌بی‌او، پرایم و فاکس ظاهر شده‌اند.
بااین‌حال، هیچ‌کدام از آن‌ها در زمره «ستارگان رده اول» نیستند که اخراج یا حذفشان، تیتر اول اخبار سرگرمی شود. فقدان شهرت باعث می‌شود این افراد در برابر نوعی از سرکوب پنهانی که از اکتبر ۲۰۲۳ رایج شده، آسیب‌پذیرتر باشند.
تمام آن‌ها در یک سال گذشته در حمایت از فلسطین فعالیت کرده‌اند و تقریباً همگی به‌شرط ناشناس ماندن صحبت کردند، زیرا از تلافی‌جویی از سوی مدیران، رهبران اتحادیه‌ها، همکاران و چهره‌های بانفوذ صهیونیست در این صنعت بیم دارند.
ترس از تلافی‌جویی، عنصر حیاتی در تولید این سکوت است — ترسی که با شمار بی‌شماری از موارد واردشدن در لیست سیاه، اخراج، افشای اطلاعات شخصی، آزار و ارعابِ صدای مخالفان نسل‌کشی در عرصه هنر، از اکتبر گذشته تاکنون، پدیدآمده است.
سرکوب از بالا
این کارکنان می‌گویند سرکوب صداهای حامی فلسطین در عرصه هنر و سرگرمی از بالاترین سطوح شرکتی آغاز می‌شود.
پس از دهه‌ها تمرکز و ادغام شرکت‌ها، تولید فیلم و سریال عمدتاً در دست گروه کوچکی از شرکت‌های بزرگ — از جمله آمازون، دیزنی و نتفلیکس — قرار گرفته است.
همین عملکرد در هنرهای نمایشی نیز وجود دارد، در برادوی، ۳۱ مورد از ۴۱ تئاتر اصلی در اختیار سه شرکت موروثی هستند. سایر مراکز بزرگ هنرهای نمایشی، مانند مرکز لینکلن در نیویورک، به شکل مؤسسه‌های غیرانتفاعی اداره می‌شوند؛ ولی اعضا و اهداکنندگان هیئت‌مدیره آن‌ها اغلب حامی اسرائیل‌اند — از جمله مایکل بلومبرگ، سیاستمدار و تاجر و بیل آکمن، سرمایه‌گذار آمریکایی.
در سراسر دنیای هنر، گروه کوچکی از مدیران و نیکوکارانِ بانفوذ، تقریباً اختیار کامل دارند — اختیاری که هم در انتخاب‌های اجرایی‌شان برای حذف هنرمندان منتقد اسرائیل به کار می‌رود، و هم در توانایی‌شان برای نظارت، آزار و ارعابِ هنرمندان حامی فلسطین.
تنها چند روز پس از عملیات طوفان‌الاقصی، بیش از ۷۰۰ مدیر و چهره مشهور صنعت سرگرمی نامه‌ای سرگشاده منتشر کردند که در آن از فعالان این عرصه خواسته بودند «با صدای بلند علیه حماس سخن بگویند… در شرایطی که اسرائیل برای دفاع از شهروندان خود گام‌های لازم را برمی‌دارد».
امضاکنندگان این نامه شامل مدیران ارشد شرکت‌هایی چون وارنر ریکورد، الکترونیک آرتز، دیزنی، پارامونت پیکچرز، نشنال جئوگرافیک و جمعی دیگر بودند.
ماه بعد، در یکی از شاخص‌ترین نمونه‌های تلافی‌جویی شرکتی علیه سخنان حامی فلسطین، ملیسا باررا، به‌دلیل پست‌هایی در رسانه‌های اجتماعی که سیاست اسرائیل در غزه را نقد کرده بود، از نقش خود در نسخه جدید فیلم «جیغ» کنار گذاشته شد.
پیام از سوی بالادستی‌ها روشن بود: هنرمندانی که علیه اقدامات اسرائیل حرف بزنند، دیگر شغلی نخواهند داشت.
به گفتهٔ این کارکنان، از اواسط سال ۲۰۲۴ به این‌سو، مدیران صنعت و زیردستانشان این پیام را با جدیت اجرا کرده‌اند: آن‌ها به‌شدت رفتار کارکنان هنر و سرگرمی را زیر نظر دارند و در برابر هرگونه انتقاد از اسرائیل، بلافاصله واکنش نشان می‌دهند.
هنرمندان در سینما و تلویزیون از «فرهنگ لیست سیاه» سخن می‌گویند؛ فرهنگی که مملو از اخراج و افشای اطلاعات شخصی است.
یک نویسنده تلویزیونی به میدل‌ایست‌آی گفت که اسناد فاش‌شدن از یک شرکت در هالیوود نشان می‌دهد که از کارکنان خواسته شده بود «پیش از استخدام هر کسی، رسانه‌های اجتماعی‌اش را برای یافتن سخنان حامی فلسطین بررسی کنند».
این روش، آینهٔ سیاست اعلام‌شدهٔ دولت دونالد ترامپ است؛ دولتی که گفته بود ویزای افرادی را که در رسانه‌های اجتماعی از فلسطین حمایت می‌کنند، لغو خواهد کرد — به‌ویژه دانشجویان.
یک بازیگر دیگر گفت که مدیران به طور آشکار در «تلاش‌های مشترک برای واداشتن آژانس‌ها به کنارگذاشتن هنرمندان» مشارکت می‌کنند.
او اضافه کرد: در یک مورد، تیم روابط‌عمومی رسماً به تیم خود ایمیل زد که همه مشتریانی را که از اسرائیل انتقاد می‌کنند، حذف کنند.
چه کسانی دستورها را اجرا می‌کنند؟
تیم‌های روابط‌عمومی و آژانس‌های استعدادیابی، بخشی از لایهٔ میانی مدیریت هستند که اغلب مستقیماً وظیفهٔ نظارت و خاموش‌کردن هنرمندانی را دارند که علیه جنگ اسرائیل بر غزه سخن می‌گویند.
این لایهٔ میانی شامل آژانس‌های انتخاب بازیگر و روابط‌عمومی، همچنین مدیران برنامه و نمایندگانی است که ظاهراً مأموریتشان حمایت و نمایندگی از هنرمندان در مسیر حرفه‌ای‌شان است.
برای بازیگران و نویسندگان، این مدیران و نمایندگان، نقشی اساسی در یافتن فرصت‌های کاری و حتی دستیابی به مصاحبه‌ها و تست‌های بازیگری دارند.
چندین بازیگر که با میدل‌ایست‌آی گفت‌وگو کردند، گفتند که مدیرانشان مستقیماً از آن‌ها خواسته‌اند دربارهٔ جنگ اسرائیل سکوت کنند، و بسیاری نیز گفته‌اند از زمانی که شروع به حمایت علنی از فلسطین — عمدتاً در شبکه‌های اجتماعی — کرده‌اند، نمایندگی حرفه‌ای خود را ازدست‌داده‌اند.
یک آهنگ‌ساز فیلم و تئاتر گفت بلافاصله پس از آنکه شروع به پست گذاری دربارهٔ فلسطین کرد، آژانس استعداد‌یابی‌اش همکاری با او را قطع کرد.
امین الجمال، عضو اتحادیه بازیگران «سگ-افترا» (SAG-AFTRA)، بزرگ‌ترین اتحادیه نمایندگان فیلم، تلویزیون و رادیو در آمریکا، می‌گوید چیزی که این سطح میانی از سرکوب را بسیار مؤثر می‌کند، «غیرقابل‌اثبات بودن آن» است.
الجمال که در طول یک دهه گذشته در شبکه‌هایی چون اچ‌بی‌او، شوتایم و فاکس نقش‌آفرینی کرده و عضو گروه همبستگی «کارگران سرگرمی برای فلسطین» (Entertainment Labor for Palestine – EL4P) نیز هست، می‌گوید: هیچ‌وقت نمی‌گویند که به‌خاطر فلسطین حذفت کرده‌ایم. بهانه‌هایی مثل‌اینکه «دیگر مناسب هم نیستیم» را مطرح می‌کنند.
کالین باکینگهام، بازیگری که عمدتاً در تئاتر و تلویزیون کار می‌کند، گفت به دلیل آنچه مدیرش «ماهیت حساس» پست‌های رسانه‌های اجتماعی او توصیف کرده، از داشتن نمایندگی حرفه‌ای محروم شده است.
این نوع مبهم از سرکوب — جایی که هنرمندان بی‌سروصدا از صنعت کنار گذاشته می‌شوند — به آسیب‌پذیری‌های خاصی که هنرمندان با آن روبه‌رو هستند، اشاره دارد.
یکی از بازیگران و سازمان‌دهندگان گروه اتحادیه‌ای «اعضای سگ-افترای حامی آتش‌بس» نیز ترس مشابهی را توصیف می‌کند — حتی برای کسانی که در صنعت به موفقیت رسیده‌اند. او می‌گوید: می‌توانی اسکار بگیری و دیگر هیچ‌گاه شغلی نداشته باشی. می‌توانی در یک‌لحظه کل حرفه‌ات را از دست بدهی.
– در بخش دوم این گزارش خواهید خواند که در این چرخه مسموم حتی اتحادیه‌های فعال در صنعت سرگرمی نیز پشت اعضای خود را خالی کرده و شریک مدیریت می‌شوند.
