«فاحشه‏‌های خداوند»؛ زنان قربانی یک فرقه دینی در آمریکا

به گزارش پایگاه خبری مفاز، رهبران فرقه‏‌ها برای سوء‏استفادۀ جنسی از زنانِ طرفدارشان گاه نخستین شیرۀ زفاف را مطالبه می‏‌کنند و گاه متوسل به خشونت می‏‌شوند اما روی‏‌هم‌‏رفته، بهتر می‏‌بینند وانمود کنند که سوءاستفاده‌‏هایشان نوعی موهبت یا درمان است: فرصتی برای خدمت به خداوند، رهایی از «ناراحتی‏‌های خیال» یا کوتاه‌‏ترین راه تهذیب معنوی.

هاو ۱۵ سال اول زندگی‌‏اش را در فرقۀ «فرزندان خدا» سپری کرد؛ فرقه‌‏ای مسیحی که تمایل جنسی به کودکان را، به حکم تأیید الهی، مجاز می‏‌شمرد و آن‏طور که یکی از اعضای سابق این فرقه به یاد می‌‏آورَد، به اعضای زن فرقه فرمان می‏‌داد «فاحشه‏‌های خداوند» باشند. با وجود آنکه هاو عمیقاً از کسانی که او را مورد اذیت و آزار قرار می‌‏دادند نفرت دارد، تجربیات او از زندگیِ معمولی در آمریکا، در مقام کارگری با حداقل دستمزد، او را متقاعد کرده که آنچه فرقۀ فرزندان خدا دربارۀ بی‏‌عدالتی در آمریکا تبلیغ می‏ کرد حقاً درست بوده است.

او معتقد است بدبختی‏‌ها و بی‏‌حرمتی‏‌هایی که این کشور بر طبقۀ پریکاریات نازل می‏‌کند کافی است تا همه به عضویت در این فرقه‌‏ها تشویق شوند. ولی با همۀ این اوصاف، کسانی که ورود به فرقه را انتخاب می‌‏کنند لزوماً مخلوقاتی بداقبال نیستند که امواجِ جریان‏‌های اجتماعی آن‏ها را درهم کوبیده و به دامان اوهام افکنده باشد، آن‏ها معمولاً انسان‏‌های آرمان‏‌گرایی هستند که می‏‌خواهند دنیای بهتری بسازند.

هاو دربارۀ تصمیم خانوادۀ خود برای پیوستن به فرقۀ #فرزندان_خدا می‏‌نویسد: «آن‏ها فقط بینواییِ حاصل از طمع را می‌‏دیدند -فقر و جنگ، تنهایی و خشونت بی‏‌اندازه‏. پس آن‏ها وارد یک کُمون شدند، اجتماعی که افراد هر آن چیز اندکی را که داشتند تقسیم می ‏کردند و از عشق و صلح و جهانی عاری از پول و منفعت حرف م ی‏زدند. آن‏ها به یک خانواده پیوسته بودند. انتخابشان خیلی اشتباه بوده، ولی آخر مگر کسی بود که اشتباه نکرده باشد». ‏

پی نوشت: زوئی هلر (Zoe Heller) روزنامه‌نگار و نویسندۀ انگلیسی – عرفان قادری – انتشارات ترجمان علوم انسانی