به گزارش مفاز؛ مسیحیت تبشیری ، حالت کلیسای کاتولیک را ندارد که یک رهبر ، زعامت آن را برعهده داشته باشد بلکه حالت یک جریان چریکی را دارد که هر گروهکی برای خود یک رهبر و زعیم دارد و به طور مستقل کار می کند . آنها لشکرهای چریکی کوچک و بزرگ دارند و دارای و اعظان مطرح و غیر مطرح منطقه ای و جهانی هستند . این وعاظ با مفهوم پاپ در مسیحیت تفاوت دارند . آنها یک واعظ مطرح اند که به گروه های چریک خط مشی می دهند . این گروه ها سرمشق های انتقادی ، فکری و اندیشه ای خود را از آن واعظ می گیرند نه سیاست های رفتاری خود را . به عبارتی ، ایدئولوژی را از واعظان می گیرند و طبق سازمان و گروهک خود ، فعالیت تبشیری انجام می دهند . این گروهک ها ، رئیس های خود مختاری هستند که خود برای عمل ، تصمیم گیری می کنند .

















