بهائیت؛ از مرکزیت حیفا تا جاسوسی در جنگ رمضان
اولین پیام حضرت آیتالله سیدمجتبی حسینی خامنهای رهبر معظّم انقلاب اسلامی
نشست نقد و بررسی فرقه ضاله بهائیت و تفکر انحرافی انجمن حجتیه روز گذشته با حضور حجتالاسلام امیدعلی صوفی در دانشگاه سیستان و بلوچستان برگزار شد.
فرقه ها بنیان خانواده را هدف گرفته اند
دشمن با فرقههای نوظهور، سبک زندگی را تغییر میدهد
کرسی آزاد اندیشی بررسی عملکرد بهائیت در جنگ ترکیبی ۱۲روزه
روشهای مجابسازی فیزیولوژیک؛ وقتی فرقهها با بدن شما ذهنتان را تسخیر میکنند
به مناسبت شهادت امام رضا علیه السلام
تهدیدات فرقهها برای ایران؛ از گسست خانوادگی تا ابزار نفوذ نرم / یادداشت امیدعلی صوفی
وقتی تورات بهانه ای برای ظلم می شود!
دشمن ترین دشمنان شما در قرآن چه کسانی هستند؟
یادداشت/حمایت فراماسونری و غرب از فرقههای انحرافی
نظر برخی دانشمندان جهان درمورد امام حسین (ع)
قرآن؛ معیار حق و باطل در برابر تروریسم
بزرگترین آسیب جریان انجمن حجتیه، ترویج یک «نگاه انفعالی» به مفهوم انتظار بود. آنها وظیفه شیعیان در دوران غیبت را صرفاً «رنج بردن و صبر کردن» و «آمادهسازی فردی» میدانستند و هرگونه اقدام سیاسی و اجتماعی برای تشکیل حکومت اسلامی را خطا و انحراف میشمردند.
رویکرد شهید حضرت آیت الله العظمی امام خامنه ای نسبت به انجمن حجتیه از ابتدا ماهیتی مصلحتاندیشانه داشته است: از یک سو، ملاحظهٔ مصالح کلان نظام و حفظ وحدت اجتماعی، و از سوی دیگر، نقد مبانی فکری و عملکرد تاریخی انجمن.
در روزهایی که تمام ظرفیت امنیتی کشور باید برای مقابله با جنگ ترکیبی دشمنان خارجی (رژیم صهیونیستی، آمریکا و شبکه های نیابتی) باشد، ناگهان ویدئویی در فضای مجازی منتشر می شود که در آن، فردی در یک ساختمان به ظاهر قدیمی اما نوساز مشغول شعرخوانی است و بلافاصله مهره های وابسته به انجمن منحله حجتیه این مکان را خانه حسینعلی نوری(سرکرده بهائیان) معرفی می کنند.
در این کارگاه تخصصی که با هدف روشنگری و پاسخگویی به سؤالات پرسنل این دانشگاه تشکیل شد، محورهای فکری، تاریخی و اجتماعی این جریانهای انحرافی مورد تحلیل و واکاوی قرار گرفت.
انجمن حجتیه از ابتدا بخش عمدهای از فعالیت و تحلیل خود را بر مقابله با بهائیت متمرکز کرد؛ جریانی که در مقطع تاریخی خود، نفوذ و اثرگذاری واقعی داشت. اما این تمرکز، بهتدریج چنان پررنگ شد که سایر تهدیدهای جدیِ پیشِ روی اسلام و تشیع، در حاشیه قرار گرفتند. نتیجه، شکلگیری نوعی دشمنشناسی بود که بیش از آنکه جامع باشد، تکبعدی شد.
عاشورا تنها یک واقعه تاریخی نیست؛ بلکه فریادی است علیه سکوت، بیتفاوتی و انفعال. در حالی که خون امام حسین(ع) و یارانش برای زنده نگه داشتن حقیقت بر زمین جاری شد، انجمن حجتیه با تفسیری منفعلانه و سکوت در برابر ظلم، راهی دیگر را برگزید؛ راهی که بیش از آنکه به روح عاشورا نزدیک باشد، به تماشای بیعمل شباهت دارد. این موشن رسانهای، پرسشی جدی را مطرح میکند: آیا میتوان عاشورا را فهمید و در عین حال به بیتفاوتی تن داد؟
امام در پاسخ به استعلام آیت الله امامی کاشانی پیرامون انجمن حجتیه میفرمایند: « آنها را من تایید نمیکنم. آنها از نظر بینشی انحراف دارند و معتقدند که در زمان غیبت امام زمان نمیشود تشکیل حکومت داد.» و ادامه میدهند که: «انجمن قابل اصلاح نیست.»