مصطفی الماسی، از شاگردان سابق و بنیانگذار فرقه انحرافی عرفان کیهانی حلقه، با انتشار ویدئویی تند، بازدید محمدعلی طاهری از یک نمایشگاه هلیکوپتر را نمایشی توخالی و نشانهای از “فلاکت” و “ظاهرپرستی” دانست. این اتهامزنی آشکار، عمق انشقاق و دشمنی میان شاخههای منشعب شده از این جریان را بار دیگر عیان کرد.
مصطفی الماسی،از شاگردان سابق محمدعلی طاهری که اکنون خود مدعی رهبری فرقهای جداگانه است، در واکنشی تند به انتشار عکسی از طاهری کنار یک هلیکوپتر، ویدئویی را در شبکه مجازی خود منتشر کرده است. الماسی که مدیریت شبکه «امانت طاهر» را بر عهده دارد، در این کلیپ به شدت به این اقدام طاهری حمله کرد.
وی در این ویدئو گفت: «این جعلی کانادایی رفته کانادا نمایشگاه یک شرکت هلیکوپتر و با موتور هلیکوپتر عکس گرفته. بعد گذاشته تو پیجش. چند صد نفر چند هزار نفر دارن قربون صدقش میرن سال ۲۰۲۵.» الماسی با تحقیر این عمل افزود: «شما طراح موتوری؟ شما چیکارهای؟ هرکسی میتونه با موتور هلیکوپتر عکس بگیره.»
این شاگرد سابق طاهری، این رفتار را نماد فرهنگ غلطی دانست که به جامعه آسیب زده است: «این حجم از جهالت، ظاهر پرستی، فلاکت، بدبختی و تقلید از همین ها هست که به فلاکت ایرانیان رسیدیم دیگه.» او در اتهامی شدیدتر ادعا کرد: «باور کن ترموستات و واتر پمپ رو جلوش بزارن نمیتونه تشخیص بده کدوم به کدوم هست.»
این حمله تند که از جانب فردی صورت میگیرد که روزی خود از اعضای حلقه نزدیک به طاهری بوده، چند نکته بحرانی را برجسته میکند: نخست، نشان میدهد جنگ قدرت و مشروعیتسازی میان شاخههای مختلف منشعب از عرفان حلقه، به مرحله جدیدی از تخریب شخصیت و عوامفریبی رسیده است. دوم، تأکید الماسی بر سطحی و نمایشی بودن اقدام طاهری، حفره عمیق بین ادعاهای معنوی رهبران این فرقه و رفتارهای عادی و مادی آنان را به رخ میکشد. سوم، این درگیری آشکار، ساختار شکننده و مبتنی بر شخصیت این گروهها را نمایان میسازد که با کوچکترین انتقاد از درون، به جای گفتوگو، به فضایی از توهین و تکفیر تبدیل میشود.
حمله اخیر مصطفی الماسی به محمدعلی طاهری،تنها یک اختلاف سلیقه نیست، بلکه آیینه تمامنمای فروپاشی گفتمان درونی جریانهای معنویتساز نوظهور است. هنگامی که مشروعیت رهبر نه بر پایه آموزههای اصیل، بلکه بر اساس نمایش ثروت، دسترسی به تکنولوژی مدرن (مثل هلیکوپتر) و ایجاد هیبت کاذب استوار باشد، رقبای سابق نیز با همان معیارهای مادی به نقد او برمیخیزند. این منازعه، به وضوح نشان میدهد که در نبود محتوای معنوی عمیق و عقلانی، تنها چیزی که باقی میماند، جنگ بر سر تصاویر و ظواهر است. اتهام «جعلی کانادایی» از سوی کسی که خود روزی بخشی از این سیستم بوده، به خوبی گویای این واقعیت است که مبنای عضویت و رهبری در این فرقهها، حقیقتجویی نیست، بلکه نقشآفرینی در یک نمایش دائمی برای جذب مخاطب است. چنین نزاعهای پوچ و مادیگرایانه، بهترین دلیل بر تهی بودن ادعاهای معنوی این گروهها و جایگزینی کامل سیاستزدگی و خودنمایی به جای هرگونه سلوک باطنی است.
