به گزارش پایگاه خبری مفاز، حمایت هلند از طرفداران نسلکشی اسرائیل و محکوم کردن شهروندان خود بهعنوان «یهود ستیزی» آخرین تجلی حمایت متعصبانه از اسرائیل و تاریخ نژادپرستانه است.
اواخر هفته گذشته، جهان غرب از « حملات یهودی ستیزانه » ادعایی در آمستردام که هواداران فوتبال اسرائیل را هدف قرار داد و ۱۰ نفر از آنها را مجروح کرد، متحیر شد.
پادشاه هلند ویلم الکساندر به سرعت این حملات را محکوم کرد ، حملاتی که به ادعای او یادآور «روزگار تاریک و تلخ برای مردم یهود» است، و قول داد«چشم بر یهودیستیزی نبندد».
با این حال، به نظر نمیرسد که پادشاه، اوباشهای فوتبال اسرائیل را با کل قوم یهود یا حداقل با همه یهودیان هلند یکسان بداند، چه رسد به مقایسه درگیری بین اوباش اسرائیلی و تظاهرکنندگان ضد نسلکشی با هولوکاست.
در جریان تماس تلفنی با رئیس جمهور اسحاق هرتزوگ در صبح روز جمعه، پادشاه همچنین تاکید کرد: ما در طول جنگ جهانی دوم در حمایت از جامعه یهودی هلند کوتاهی کردیم و همچنین در شب گذشته نیز این کوتاهی تکرار شد.
مشخص نیست که آیا پادشاه به شورش های هلندی یهودی ستیزانه اشاره می کرد که یهودیان آمستردام را پس از اشغال نازی ها، به ویژه در بهمن ۱۳۲۰ ( فوریه ۱۹۴۱ ) هدف قرار دادند، یا همکاری پلیس هلند با نازی ها در جمع آوری و تبعید یهودیان هلندی.
مقامات هلندی و فرهنگ عمومی پس از جنگ اغلب از ذکر میزان همکاری هلندی ها با نازی ها در زمانی که کشورشان تحت اشغال بود طفره می روند!
همکاری با نازی ها، مانند مورد شراکت حداقل ۳۰۰ هزار شهروند هلندی ، از جمله شبکه خصوصی “شکارچیان یهودی”، مورد اشاره پادشاه باید با این گفته ایشان که در حمایت از جامعه یهودی “کوتاهی” صورت گرفته است متفاوت باشد.
حتی جو بایدن که از نظر شناختی نیز ضعیف شده است بدون توجه به تناقض در گفتار پادشاه هلند بیانیهای صادر کرد که در آن بطور طوطی وار همان سخنان شاه مبنی بر اینکه این حملات “بازتاب لحظات تاریک تاریخ” هستند را تکرار کرد.
امانوئل مکرون، رئیسجمهور فرانسه نیز خشونت علیه شهروندان اسرائیلی در آمستردام را «قاطعانه» محکوم کرد و گفت که این «شرمآورترین ساعات تاریخ» را یادآوری میکند. او بعداً اعلام کرد که قصد دارد در یک رویداد لیگ ملتهای یوفا در پاریس شرکت کند تا “پیام برادری و همبستگی را پس از اقدامات غیرقابل تحمل یهودستیزی ارسال کند”.
“قتل عام یهودیان”
رهبران غربی در مورد ” قتل عام یهودیان” اظهار نگرانی کرده اند و بسیاری از آنها توصیف جریان اصلی اسرائیل از وقایع ۷ نوامبر در ورزشگاه آمستردام را تقلید می کنند .
یکی از نعره های پر تکرار اوباش اسرائیلی قول برگزاری جشن نابودی ده ها هزار کودک فلسطینی در غزه است.
جروزالم پست، یک روزنامه راستگرای اسرائیلی، از این نزاع به عنوان ” قتل عام یهودیان آمستردام ” یاد کرد و آن را با واقعه کریستال ناخت (شب بلورین که در آن به خانه ها مغازه ها و کنیسه های آلمانی در زمان هیتلر حمله شد) مقایسه کرد.
پس از هرج و مرج در آمستردام، پلیس هلند متعهد شد که “امنیت در موسسات یهودی در سراسر شهر، که دارای یک جامعه یهودی بزرگ است، تقویت خواهد شد”.
پرسش مطرح روز این است که: آیا حملات ادعا شده بر علیه جامعه یهودی آمستردام، خانه ها، کنیسه ها، گورستان ها و مشاغل آن بوده است یا حمله اوباشان فوتبال اسرائیلی حامی نسل کشی و نژادپرستی علیه هلندی های مخالف نسل کشی؟
قبل از درگیری در یک ویدئوی ضبط شده هواداران اسرائیلی که برای مسابقه فوتبال بین یک تیم اسرائیلی و هلندی در راه ورزشگاه بودند شعارهای نژادپرستانه “ضد عربی” سر می دادند.
یکی از شعارهای پرتکرار آنها نسل کشی مداوم فلسطینیان و جشن نابودی ده ها هزار کودک فلسطینی در غزه بود. اوباشان تکرار می کردند: “چرا در غزه مدرسه نیست؟ چون هیچ کودکی در آنجا باقی نمانده است.”
شب قبل از بازی، هواداران فوتبال اسرائیل به یک راننده تاکسی هلندی عرب تبار حمله کردند و به گفته پلیس هلند، “یک تاکسی را تخریب و پرچم فلسطین را از سر در خانه ها کنده سوزانیدند”
ویدئوئی دیگر نشان میدهد که اوباش اسرائیلی در حال حمله به پلیس و پرتاب سنگ به خانههای شخصی و زدن شهروندان هلندی با لولههای فلزی در میدان دام هستند و شعارهای جنسی… علیه فلسطین» نعره می زنند.
چه چیزی پادشاه هلند و گروهی از سیاستمداران هلندی، از جمله شهردار آمستردام، را به محکوم کردن شهروندان خود به عنوان “یهود ستیز” سوق می دهد، در حالی که این اوباش اسرائیلی طرفدار نسل کشی بودند که ضمن تحریک شهروندان به آنها حمله کردند و با آنها درگیر شدند. جنون حمایتی که انگار یک قتل عام واقعی علیه جامعه یهودی آمستردام رخ داده است؟
شاید برخی زمینه های تاریخی کمک کند.
“طرفدارترین کشور اسرائیل”
در ۱۳ شهریور ( ۳ سپتامبر) در بحبوحه نسل کشی مداوم مردم فلسطین توسط اسرائیل در غزه، هلند ۷۵ سال روابط دیپلماتیک با اسرائیل را در یک پذیرایی بزرگ در لاهه با حضور سفیر اسرائیل و وزیر خارجه فعلی هلند کاسپار ولدکامپ جشن گرفت .
هلند که در آبان ۱۳۲۶ ( نوامبر ۱۹۴۷ ) به قطعنامه سازمان ملل متحد برای تجزیه فلسطین رای داده بود ، تنها در آذر ۱۳۲۸ ( دسامبر ۱۹۴۹ ) اسرائیل این مستعمره شهرک نشینان یهودی را به رسمیت شناخت.
این تأخیر در به رسمیت شناختن به دلیل بیزاری از مستعمرات مهاجر سفیدپوست نبود، که هلندی ها برای سه قرن و نیم در قاره آمریکا، آفریقای جنوبی و آسیای جنوب شرقی پیشگام در کشتار بومیان این مناطق بودند. (در واقع، هلندی ها اولین دیوار آپارتاید را برای دور نگه داشتن بومیان آمریکا در مرکز شهر منهتن امروزی ساختند).
هلند حتی در قرن بیستم نیز همچنان به قتل عام های خود در مستعمراتی چون اندونزی ادامه داد بطوریکه در سال ۱۳۲۴ ( ۱۹۴۵ ) صدهزار نفر از مردم را کشت – که چهل هزار نفر بصورت اعدام در ملاء عام بوده است.
هلندی ها بلافاصله پس از هولوکاست و آزادی کشور خود از دست نازی ها این قتل عام ها را انجام دادند. پس از اینکه اندونزی استقلال خود را در آذر ۱۳۲۸ ( ۲۷ دسامبر ۱۹۴۹) به دست آورد، هلندی ها احساس کردند که می توانند اسرائیل را به رسمیت بشناسند.
برخلاف سایر کشورهای اروپایی که با اسرائیل روابط داشتند و سفارتخانه های خود را در تل آویو تأسیس کردند، هلندی ها سفارت خود را در اورشلیم غربی تأسیس کردند که اسرائیلی ها به طور غیرقانونی آن را در ۱۴ آذر ۱۳۲۸ ( ۵ دسامبر ۱۹۴۹) ضمیمه کرده بودند. مجمع عمومی سازمان ملل چهار روز بعد قطعنامه ۳۰۳ را صادر کرد و الحاق قدس را به عنوان نقض قوانین بین المللی محکوم کرد.
هلندی ها سفارت خود را در سال۱۳۵۹ ( ۱۹۸۰ ) بر اساس دستورالعمل های سختگیرانه جامعه اروپایی بلافاصله پس از الحاق بیت المقدس شرقی توسط اسرائیل به تل آویو منتقل کردند. با این حال، اخیراً آنها آماده شده اند تا دوباره آن را به اورشلیم بازگردانند .
از سال ۱۹۵۰، هلند، به قول پیتر مالکونت، مورخ هلندی ، “طرفدارترین کشور اروپا از اسرائیل” بوده است.
در حالی که بسیاری از هلندیها در طول جنگ جهانی دوم برای تبعید و کشتن اکثریت قریب به اتفاق یهودیان هلندی (بیش از ۱۰۵۰۰۰ نفر) با نازیها همکاری کردند ، مانند دیگر اروپاییهای نسلکش، هلندیها از جنایات خود با حمایت از شهرکنشینی-استعماری یهودی در اسرائیل ابراز پشیمانی کردند.
در پایان جنگ، از میان کشورهای اروپای غربی که نازیها فتح کرده بودند، هلند بیشترین تعداد کشتهشدگان یهودی خود را هم از نظر درصد (۷۵ درصد کشته) و هم به صورت مطلق – بیش از بلژیک یا فرانسه گزارش کرد .
ویلم دریس، نخست وزیر سوسیال دموکرات هلند ، که خود یک اسیر جنگی سابق بود که در بوخنوالد نگهداری می شد، به طور کلی نسبت به مستعمرات شهرک نشین بسیار همدل بود. او نه تنها دوستی کشورش با اسرائیل را تقویت کرد، بلکه حتی به دنبال دوستی شخصی با دیوید بن گوریون بود.
