امام حسین علیه السلام : مَن دَعا عَبدا مِن ضَلالَةٍ إلى مَعرِفَةِ حَقٍّ فَأَجابَهُ، كانَ لَهُ مِنَ الأَجرِ كَعِتقِ نَسَمَةٍ . («هر كس انسانى را از گم راهى به معرفت حق، فرا بخواند و او اجابت كند، اجرى مانند آزاد كردن بنده دارد» .) , مسند زيد : ص ۳۹۰ .      

موسسه فـرق و ادیــان زاهـــدان

||| X

تصوف و تشیع

یکشنبه 11 آذر ماه 97 09:56

تصوف و تشیع

تشیع مصدر باب تفعل از « شیع » و شیعه ، دارای معانی لغوی و اصطلاحی است، « تشیع فی الشیء » در هوای چیزی مستهلک شد و « تشیعه الشیب » پیری در او پخش و گسترش یافت (مجازاً) « تشیع قطره اللبن فی الماء » قطره ی شیر در آن پخش شده، « تشیع الرجل » شیعه شد. واژه شیعه بر خلاف صوفی به صورت مفرد چهار بار در قرآن آمده است . یک بار به تنهائیو سه بار با اضافه که در آیه اول به معنی گروه و در بقیه به معنی پیرو آمده است.