امام علی علیه السلام : أبخَلُ النّاسِ مَن بَخِلَ على نفسِهِ بمالِهِ و خلّفَهُ لِوُرّاثِهِ؛ (بخيل‏ترين مردم كسى است كه مال خويش را از خود دريغ دارد و براى وارثانش بگذارد.) , غرر الحكم : ح3253      

موسسه فـرق و ادیــان زاهـــدان

||| X

پنجشنبه 30 شهریور ماه 96 12:51

بهایت روی امواج تلویزیونی

بهاییان همواره برای تبلیغ و جذب نیروهای تازه اهمیتی بسیار قایل بوده‎اند چراکه تحقق یکی از وعده‎هایی را که بنیان‎گذاران این فرقه انحرافی داده‎اند، یعنی فراگیر شدن امر بهایی در سرتاسر جهان! را در گرو افزایش نفوس بهاییان می‎دانند. اما ایشان لااقل در محدوده ایران که زادگاه فرقه خود به حساب می‎آورند، جز در مدت زمانی کوتاه آن هم در روزگار حکومت پهلوی دوم نتوانسته‎اند این تبلیغ را از شکل پنهان خود خارج کرده به صورت آشکار و طبیعتا تأثیرگذارتر بدان بپردازند.

اما در دنیای امروز که وسایل ارتباط جمعی جدید امکاناتی تازه و فراگیر را فراهم آورده است، اینان نیز همچون بسیاری از گروه‎های سیاسی و اجتماعی کوشیده‎اند از کارکردهای تکنولوژی‎های جدید در راستای اهداف خود بهره‎‎مند شوند که در این زمینه تلویزیون به دلیل قابلیت تصویری و صوتی آن و همچنین وسعت مخاطبانش از جایگاه ویژه‎ای برخوردار بوده است. مدت زمانی کوتاه پس از آن‎که امواج ماهواره‎ای امکان انتقال صدا و تصویر را از دورترین نقاط به ایران فراهم آورد و بسیاری از خارج نشینان با بهره‎گرفتن از این فناوری تازه به برنامه‎سازی و پخش آن از طریق شبکه‎های ماهواره‎ای پرداختند، بهاییان نیز بی‎کار ننشسته و برنامه‎ای تحت عنوان پرطمطراق «دیانت‎ بهایی» تهیه و به‎طور متداوم اقدام به پخش آن از طریق شبکه‎های مختلف تلویزیونی کردند. نکته جالب آن‎که این برنامه که از طریق خرید ساعاتی از زمان پخش شبکه‎های تلویزیونی ماهواره‎ای، روی آنتن می‎رود، تاکنون تنها از طریق شبکه‎هایی پخش شده که اهداف سیاسی ضد انقلابانه‎ای را در پیش گرفته‎اند و درواقع حتی آن شبکه‎هایی که با اهداف مالی و اقتصادی برنامه‎های خود را پخش می‎کنند، چون به عدم پایگاه اجتماعی این فرقه انحرافی در ایران آگاهی دارند، تاکنون از روی آنتن فرستادن چنین برنامه‎هایی صرف‎نظر کرده‎اند. اما آن دست شبکه‎های سیاسی که اسلام‎ستیزی را نیز در راستای مقابله با انقلاب اسلامی جزو اهداف خود قرار داده‎اند، حامیان پخش برنامه‎های تلویزیون بهاییان از شبکه‎های خود بوده‎اند.

برنامه تلویزیون بهاییان به‎طور مشخص چند هدف را دنبال می‎کند، نخست ارایه تصویری دیگرگونه و به‎دور از واقعیت از فرقه بهایی و درنهایت تأثیرگذاری برمخاطب و جذب نیروهای جدید. به‎طور کلی این برنامه‎ها در دو محور تنظیم می‎شوند، بخش نخست به تشریح و توضیح عقاید و احکام فرقه‎ بهایی پرداخته می‎شود و در بخش دوم به معرفی و گفت‎وگو با یکی از چهره‎های به اصطلاح موفق بهایی در حوزه‎های مختلف اختصاص می‎یابد. گفت‎وگوهایی که با اتکا به اغراق و غلو درباره قابلیت‎ها و توانایی‎های این اشخاص سعی بر آن دارد که جامعه بهایی را متشکل از افرادی نخبه، برخوردار از مدارج علمی بالا و البته موفق در سطوح اجتماعی محل زندگی خود به نمایش بگذارد؛ چو گویی یکی از راه‎های موفقیت‎های علمی و دانشگاهی و طی مدارج‎عالی در گروهی گرویدن به فرقه بهایی است.

با وجود آن‎که انبوه منابع و اسناد موجود حکایت از جعلی بودن این فرقه و قواعد و احکام غیرعقلانی و انحرافی آن دارد، اما در طول چند دهه گذشته، بسیاری از سرکردگان فرقه بهایی با تحریف واقعیت سعی در اصلاح چنین قوانین و ارایه تصویری مترقی از احکام جاری در این فرقه داشته‎اند. فرقه‎ای که کوشیده می‎شود، با نفی دخالت آن در سیاست، تأکید بر صلح دوستی‎اش، برابری و عدم برتری نژادی و نظایر آن را از دیدگاه قوانین آن، تبلیغ کند.

برنامه‎های تلویزیونی بهاییان می‎کوشد با رسوخ در افکار عمومی مخاطبان خود، عضویت در فرقه ضاله بهایی را که از منظر مردم این سرزمین از جمله انحرافات بزرگ محسوب می‎شود، امری عادی و حتی ضروری جلوه دهد و نه‎تنها قبح آن را بریزد، بلکه با ارایه تصویری دروغین از بهاییت سیاسی یک نوع دیانت الهی را ترسیم کند که گرویدن به آن باعث تفاخر جامعه بهایی است.

شبکه بهایی، نخستین کانال تلویزیونی در ایران:

شاید برای بسیاری شنیدن این نکته تازگی داشته باشد که بدانند نخستین شبکه تلویزیونی در ایران و اصلا باعث و بانی ورود تکنولوژی تلویزیون به ایران یک تاجر بهایی بوده است. این شبکه تلویزیونی که اواخر دهه سی و اوایل دهه چهل در ایران فعالیت داشت به تلویزیون ثابت پاسال معروف بود و توسط یک بهایی با خاندانی یهودی! به‎نام حبیب‎ا… ثابت پاسال راه‎اندازی شد و این مربوط به دورانی بود که هنوز دولت متولی تلویزیون نشده و به اهمیت آن آگاهی نداشت.

حبیب ثابت پاسال به سال ۱۲۸۲ شمسی در تهران به دنیا آمد، خانواده‎اش از یهودیان کاشان بودند و پدرش در اواسط عمر به بهاییت پیوسته بود. حبیب ثابت پاسال در کودکی و نوجوانی در فقر زندگی می‎کرد و کارگر ساده‎ای در یک تعمرگاه دوچرخه بیش نبود، اما با حمایت‎های شبکه پرنفوذ بهایی به سرعت مراحل ترقی را طی کرد تا در آینده به‎عنوان یکی از کارگزاران اقتصادی و سیاسی بهاییان در ایران رل مهمی را برعهده بگیرد. او خیلی زود از درجه یک کارگر به مرتبه راننده کامیون، تاکسی و در نهایت راننده یک خانواده پرنفوذ و ثروتمند رسید و ظاهرا به دلیل ادامه تحصیل توانست دیپلم خود را از مدرسه «سن‎لویی» دریافت کند.

 

کسب امتیاز حمل و نقل مراسلات پستی شمال کشور که به سرعت به مناطق دیگر نیز کشیده شد، تکانی در وضع مالی او به‎وجود آورد و او را وارد بازار خرید و فروش اتومبیل و تأسیس کارخانه مبل‎سازی کرد. در ایام جنگ جهانی به آمریکا رفت و پس از بازگشت به ایران کارخانه لاستیک‎سازی و نوشابه‎سازی (پپسی کولا) را به ایران وارد ساخت. فعالیت‎های اقتصادی او رفته‎رفته چنان گسترش پیدا کرد که او صاحب ده‎ها کارخانه همچون شرکت فولکس، شرکت مینا، نمایندگی و شرکت جانسون اند جانسون، شرکت ایران گاز و… شد. او با طی این مدارج ترقی که بدون حمایت شبکه پنهان بهاییان در دنیای سیاست و اقتصاد ممکن نبود، بدل به تأمین کننده بازار فروش کالاهای اسراییلی و آمریکایی شد. اما مهترین اقدام او تأسیس و راه‎اندازی نخستین شبکه تلویزیونی به‎صورت خصوصی در ایران بود. ظاهرا بهاییان پیش از دولت وقت ایران به اهمیت و دامنه تأثیرگذاری‎ این تکنولوژی جدید پی بردند و شرایط را برای تأمین شبکه ملی ایران که در میان عامه مردم به شبکه ثابت پاسال معروف شد، فراهم ساخته و برای نخستین‎بار پای جعبه جادو را به خانه‎های ایرانیان باز کردند.

جالب این‎که خود ثابت پاسال که نمایندگی شرکت تلویزیون‎سازی R.C.A را در ایران داشت، با این حرکت هم تلویزیون‎های بسیاری فروخت و سود سرشاری به جیب زد و هم این‎که دنبال کردن اهداف سیاسی فرقه خود را محقق ساخت. اما متأسفانه مردم مسلمانی که از سر غفلت این تلویزیون‎ها را خریدند، شاید نمی‎دانستند، این پول‎ها صرف گسترش شبکه بهایی و حرکت‎های اسلام‎ستیزانه آن‎ها شده و یا مبلغی از آن در حمایت از دولت یهود، استفاده می‎شود. اما تلویزیون به‎عنوان ابزار فرهنگی تأثیرگذار زمینه‎ای بسیار مساعد را برای بهاییان فراهم می‎آورد، تا به شکلی غیرمستقیم اما عمیق بر مخاطبان تأثیرگذاشته و به‎گونه‎ای تدریجی به تزریق فرهنگ غیراسلامی در میان آن‎ها بپردازند. بهاییان که اعتقادات اسلامی را سد محکمی در برابر خود می‎یافتند، از طریق تلویزیون ثابت پاسال و با شیوه‎ای غیر مسقیم که می‎توانست از حساسیت‎آفرینی به‎دور باشد، انبوهی از سریال‎ها و فیلم‎های سینمایی غربی را که تضادهای آشکاری با فرهنگ مردم سنتی ایران داشت به میان خانواده‎های سنتی فرستاده و در به راه افتادن فرهنگ غربی در میان خانواده‎هایی از پایگاه‎های اجتماعی مختلف نقش بسیاری ایفا کردند تلویزیون اگرچه در آن زمان تلویزیون وسیله مخصوص به خانواده‎های اعیان به حساب می‎آمد، اما در خانواده‎های طبقه متوسط و حتی سطح پایین نیز گاه یافت می‎شد و حتی یک تلویزیون گاه اهالی یک محل را برای تماشای برنامه‎هایش دور هم جمع می‎کرد. به این ترتیب، ایده خالی شدن مردم از عقاید مذهبی فراهم می‎شد که می‎توانست زمینه نفوذ بهاییت را با کاهش حساسیت‎های موجود بر آن به دنبال داشته باشد.

 

هدفی که با در دست داشتن چنین ابزاری حتی به فرض تبلیغات و تأثیرگذاری غیرمستقیم، دستیابی به آن چندان هم طولانی مدت به نظر نمی‎رسید، به همین سبب جریان بهایی حساب ویژه‎ای روی آن باز کرده بود تا آن‎جا که وقتی در سال‎روز نیمه شعبان یکی از مجریان تلویزیون این عید را به مردم تبریک می‎گوید، سرای بهایی به خشم آمده و طی نامه‎ای به بازخواست از ثابت پاسال می‎پردازند.

تلویزیون ثابت پاسال پس از چند سال فعالیت هنگامی که دولت از دامنه وسیع تأثیرگذاری و اهمیت تبلیغاتی آن اطلاع یافت با موانعی روبه‎رو شد، موانعی که البته جنبه اعتقادی نداشت، بلکه دولت سعی داشت این ابزار مؤثر را خود تحت نظارت و هدایت بگیرد. به این ترتیب با وجود تلاش بهاییان، دولت دراقدامی تقریبا نظامی! ساختمان‎های شبکه ثابت پاسال را اشغال کرد و از آن پس تلویزیون ملی ایران به صورت دولتی اداره شد.

اما ظاهرا بهاییان با از دست دادن تلویزیون منافع چندانی را هم از دست ندادند، چراکه عملا دولت هم از آن به‎عنوان ابزاری در راستای تزریق فرهنگ غربی استفاده کرد و خود بهاییان نیز در دولت و نهادهای سیاسی و حتی تلویزیون آن‎قدر نفوذ داشتند که در موقع لزوم استفاده‎های لازم را از آن ببرند و یا لااقل برنامه‎هایی در جهت مقابله و مخالفت با آن‎ها روی آنتن نرود.

http://revolution.shirazu.ac.ir/?p=2697