امام علی علیه السلام : أبخَلُ النّاسِ مَن بَخِلَ على نفسِهِ بمالِهِ و خلّفَهُ لِوُرّاثِهِ؛ (بخيل‏ترين مردم كسى است كه مال خويش را از خود دريغ دارد و براى وارثانش بگذارد.) , غرر الحكم : ح3253      

موسسه فـرق و ادیــان زاهـــدان

||| X

بدعت های صوفیانه

چهارشنبه 8 آذر ماه 96 08:21

بدعت های صوفیانه

بدعت در لغت به معنی نوآور و یا نوآورده می باشد و در اصطلاح دانش کلام و علوم دینی پدید آوردن رسم و آیین و باور تازه در دین است. رسم و آیین و باوری که ریشه در قرآن و سنت پیامبر (ص) و ائمه علیهم السلام ندارد و پس از زمان پیامبر(ص) و یاران وی پدیدار گشته است.(1) و تعریف هائی از قبیل: « بدعت امری است حادث که پس از زمان پیامبر پدید آمده است» (2) یا « بدعت امر تازه ای است که از گذشتگان نرسیده» (3) یا « بدعت کرداری است ناسازگار با سنت» (4) درباره اش شده است.