امام صادق(ع) : مَن ذُكِرنا عِندَهُ فَفاضَت عَيناهُ حَرَّمَ اللّه‏ُ وَجهَهُ عَلَى النّار؛ (هركس در نزد او از ما ياد شود و او بگريد، خداوند چهره ‏اش را بر آتش حرام گرداند.) , كامل الزيارات، ص۱۰۴      

موسسه فـرق و ادیــان زاهـــدان

||| X

بدعت های صوفیانه

چهارشنبه 8 آذر ماه 96 08:21

بدعت های صوفیانه

بدعت در لغت به معنی نوآور و یا نوآورده می باشد و در اصطلاح دانش کلام و علوم دینی پدید آوردن رسم و آیین و باور تازه در دین است. رسم و آیین و باوری که ریشه در قرآن و سنت پیامبر (ص) و ائمه علیهم السلام ندارد و پس از زمان پیامبر(ص) و یاران وی پدیدار گشته است.(1) و تعریف هائی از قبیل: « بدعت امری است حادث که پس از زمان پیامبر پدید آمده است» (2) یا « بدعت امر تازه ای است که از گذشتگان نرسیده» (3) یا « بدعت کرداری است ناسازگار با سنت» (4) درباره اش شده است.