پیامبر اسلام حضرت محمد(ص) : ثَلاثَةٌ يَفرَحُ بِهِنَّ الجِسمُ و يَربو: الطّيبُ، ولِباسُ اللَّيِّنِ، وشُربُ العَسَلِ؛ (سه چيز است كه بدن با آن، شاداب و سرزنده مى‏‌شود: بوى خوش، لباس نرم و خوردن عسل.) , طبّ النبيّ صلی الله علیه و آله : ص ۶      

موسسه فـرق و ادیــان زاهـــدان

||| X
تبیین صحیح ابعاد سیاسی مهدویت؛ روشنگر انحراف فعالیت  انجمن حجتیه

تبیین صحیح ابعاد سیاسی مهدویت؛ روشنگر انحراف فعالیت انجمن حجتیه

13:31 پنجشنبه 31 خرداد ماه 97

تبیین صحیح ابعاد سیاسی مهدویت؛ روشنگر انحراف فعالیت انجمن حجتیه

تبیین صحیح ابعاد سیاسی مهدویت؛ روشنگر انحراف فعالیت انجمن حجتیه برای ضرورت طرح مباحث سیاسی مهدویت در شرایط امروز، دلایلی را می‌توان مطرح کرد. این دلایل عبارتند از: 1- آموزه اعتقادی امامت و استلزامات سیاسی آن مهدویت به دلیل ارتباط تنگاتنگ آن با مسأله امامت، آموزه‌ای اعتقادی است. امامت همواره به عنوان رکن اعتقادی شیعه مطرح بوده است و شیعه را با آن می‌شناخته‌اند. در شرایط امروز نیز شناخت امام و تبعیت از وی، اصلی اعتقادی است. مؤمن شیعی هنگامی درست آیین خواهد بود که بتواند امام معصوم و امام زمان خویش را بشناسد و از وی تبعیت کند. حضرت مهدی(عج) هم یکی از دوازده جانشین منصوص پیامبر گرامی اسلام است و مصداق تام امامت در عصر حاضر می‌باشد. آموزه امامت از همان ابتدا بُعد سیاسی مهمی در جامعه اسلامی داشته است و به تعبیر شهرستانی در کتاب ملل و نحل برای هیچ موضوعی به اندازه امامت و جانشینی پیامبر(ص) شمشیرها برهنه نشده و خون ریخته نشده است.

دراویش از کجا آمده است؟

دراویش از کجا آمده است؟

09:48 دوشنبه 28 خرداد ماه 97

دراویش از کجا آمده است؟

قطب فرقه دراویش گنابادی روزسوم اسفند را روز درویش اعلام و ابداع نموده است. از این رو باید با کنجکاوی و دقت نظر به اهداف این کارپی برد. سوم اسفند روزی است که آقای نورعلی تابنده قطب وقت سلسله نعمت اللهی گنابادیه این روز را به روز درویش نام گذاری نموده است. با مطالعه دقیق کتاب های متصوفه در تاریخ تصوف هیچ نشانه ای دراین زمینه دیده نمی شود . مولوی و امام محمد غزالی و محی الدین عربی و دیگر متفکران تصوف بیشتر از قطب فعلی گنابادی صلاحیت علمی و عرفانی داشتند که روزی از روزها را شاخص نمایند که نکردند. به معنایی دیگر متفکرین صوفی و تأثیرگذاران در تصوف اصلاٌ‌و ابداٌ در عرفان به چنین موضوعی بهاء‌نداده اند. از این رو نتیجه بر آن می شود که چه در زمان تصوف وچه از زمانی که واژه درویشی به وجود آمده تا کنون هیچ کسی به چنین موضوعی ضمن اینکه بهاء‌نداده اند اصلاٌ‌ چنین تفکری را نیز در عرفان و تصوف مردود دانسته اند.