امام علی علیه السلام : كُنْ سَمْحا ولا تَكُنْ مُبَذِّرا، وكُنْ مُقَدِّرا ولا تَكُنْ مُقَتِّرا؛ (بخشنده باش اما ولخرج مباش؛ و صرفه‏ جو باش ليكن خسيس مباش.) , نهج البلاغة ، حکمت 33      

موسسه فـرق و ادیــان زاهـــدان

||| X
داستان پیامبران (جلد اول) از آدم (ع) تا عیسی (ع)

داستان پیامبران (جلد اول) از آدم (ع) تا عیسی (ع)

10:22 شنبه 7 بهمن ماه 96

داستان پیامبران (جلد اول) از آدم (ع) تا عیسی (ع)

خداوند تواناي دانا ، کائنات را بهنجار آفریده و هستی ، از او پیدایی یافته است : آسمانها پا برجاي و هر یک برجاي خویش استوار؛ و زمین نیز استوار است و بر آن ، کوهها ایستاده و دشتها ، خفته و اقیانوسها ، موج انگیز و چشمه ها و رودها ، روان و گیاهان ، بارور و آفتاب ، در سپیده آفرینش گرما بخش و روز فروز و با پرتو حیاتبخش خویش ، بی شتاب در پویش و ماه ، در تابش شباهنگام ، فریبا و در حرکت آرام خود بر سینه تیره شب ، چون خیزش مروارید است بر مخمل سیاه . . . . در این میان ، جاي آدمی خالی است و خداوند اراده فرموده است تا ((آدم )) را از عدم بیافریند ( 1) و هستی را با او معنا بخشد و جمال آسمانی خود را در آیینه زمینی چهره او بنگرد و او را جانشین خویش کند ( 2) زیرا از آن پیش ، امانت ((خلافت خود)) را بر آسمانها و زمین و کوهساران ، عرضه فرموده بود و آنان از پذیرش آن ، سر باز زده بودند و اینک اراده فرموده است تا این امانت را بر دوش ((آدم )) نهد . پس ، به فرشتگان همه فرمود : برآنم تا از خاك ، بشري برآورم ، و آنگاه از روح خویش در او بر دمم ؛ پس چون او را به اعتدال آفریدم و از روح خود در او دمیدم ، همه بر او سجده برید . فرشتگان ، نخست عرضه داشتند : پروردگارا ! با دانشی که به ما عطا فرموده اي ، آگاهی داریم که کسی را خلق خواهی کرد در زمین تباهی خواهد افکند و خونها خواهد ریخت ؛ و حال آنکه ما تسبیحگوي و تقدیس کننده تو هستیم . خداوند فرمود : من چیزي می دانم که شما نمی دانید . فرشتگان ، به احترام و شگفتی در تکوین آدم می نگریستند .